miércoles, 31 de octubre de 2012
Don Juan regresa al cementerio en la festividad de Todos los Santos
También fuera de España y con otros acentos:
En Lima, Perú
En Montevideo, Uruguay
DON JUAN TENORIO, por Susana Meda
Trabajo de literatura:
Don Juan
Tenorio: José Zorrilla
Vídeo 1:
Este vídeo corresponde al comienzo de
la historia, la cual está situada en Sevilla.
Allí hay gran inquietud por la finalización del plazo de una apuesta
entre Don Luís Mejía y Don Juan Tenorio, hombres de la aristocracia de gran
reconocimiento en la zona.
La escena está situada en la hostería
donde aparecen tres hombres misteriosos y enmascarados, ansiosos por saber de
la llegada de los dos competidores. Estos, como se averigua más avanzada la
obra, son Don Juan, su padre, Don Diego, y el padre de Doña Inés, Don Gonzalo;
el cuál se negó en rotundo a que su hija mantuviese una relación sentimental
con Don Juan.
Llegan,
después al establecimiento, el capitán Centellas, Avellaneda y dos caballeros
para presenciar el desenlace de la apuesta. Saludan a Buttarelli, el dueño,
como viejos conocidos y él les trae botellas, mientras los caballeros discuten
por ver quién de los dos apostantes es más mala cabeza y hacen también sus respectivas
apuestas. Le piden a Buttarelli que les cuenta la llegada de Don Juan, el cual
escribió unas cartas y le dio dos monedas de oro para que preparara una mesa
con su mejor vino. Unos apuestan que era don Luis, el hombre enmascarado, y
otros que se trataba de don Juan. Comienzan a dar los cuartos de las ocho,
entran varias personas a la hostería y al dar la última campanada, don Juan con
antifaz llega a la mesa preparada; inmediatamente llega hasta allí don Luis
también con antifaz.
Acto
seguido, ambos recuentan los hechos motivados por su apuesta, es decir, quieren
saber quién había malgastado más fortuna y conquistado a más mujeres. Como era
de esperar Don Juan, el protagonista, sale victorioso. Don Luís hostigado por
su derrota decide proponerle otra apuesta que consistía en que Don Juan debía conquistar a
la prometida de Don Luís, Doña Ana, y a Doña Inés, que es novicia y se halla en
el convento; antes de que se efectuase la boda de Ana y Luis.
Don Juan pone en marcha su plan y le
pide a Brígida, una beata del convento donde está Doña Inés e institutriz de
esta, que le entregue a Doña Inés un libro con una carta dentro y a él una
llave para poder entrar en el convento. Brígida cumple con gusto su petición. Después
va a casa de Doña Ana para hablar con
Lucía, una criada, y le da unas doscientas doblas de oro si lo deja entrar en
el castillo para poder encontrarse con Doña Ana. Así pues, Don Juan acuerda con Brígida en
estar a las nueve en el convento y con Lucía a las diez en el castillo.
Vídeo 2:
Este vídeo se corresponde al principio
del tercer acto de la primera parte de la obra, esta escena se sitúa en el
convento. Allí la abadesa va a comunicarle a
Doña Inés la decisión de su padre de que
permanezca de por vida en el convento. La abadesa alaba su suerte, pues como no
ha salido nunca de allí y no conoce el mundo exterior tampoco lo puede añorar y
por tanto está libre de tentación. Doña Inés suspira y la abadesa piensa que es
porque echa de menos a su institutriz, le dice que cuando regrese la enviará
con ella y la manda a dormir.
Al marchar la abadesa se dice Inés que no sabe qué
tiene, pues las palabras de la abadesa que tantas otras veces la habían
convencido, esta vez parecían vacías. Llega Brígida, entra y cierra la puerta aunque
Inés le dice que es orden en el convento de que esté abierta. Brígida le
explica que así podrán hablar mejor y le pregunta si ha mirado el libro que le
trajo. Inés contesta que no tuvo tiempo pues llegó la abadesa y, emocionada,
abre el libro y cae una carta de entre sus hojas. Inocente pregunta qué y de
quién será aquel papel. “De quién va a ser, sino de Don Juan”, contesta la
niñera. La novicia suspira y le cuenta a Brígida como no hace otra cosa que
pensar en el caballero Tenorio. Ella le responde que eso parece amor, pero Inés
lo niega y confiesa no atreverse a leer la carta. Animada por Brígida, por fin
lee la carta de Don Juan, que la va atrapando más y más hasta hacerle tragar el
anzuelo entero.
Cuando acaba, Brígida le dice que tal vez como las
ánimas Don Juan pueda llegar hasta allí, si tiene la llave adecuada. En ese
momento se oyen pasos en la escalera y aparece Don Juan. Doña Inés en vista de
tal acontecimiento, atrapada ya en las redes del galán, no aguanta la emoción y
se desmaya; entonces Don Juan decide llevársela a su palacio. Al rato aparece
Don Gonzalo en el convento buscando a su hija, pero esta ya no está. Al entrar
en sus aposentos ve la carta que le escribió Don Juan a su hija y se dirige al
palacio, enfurecido.
Vídeo 3:
Este vídeo se corresponde al final de la primera parte
de la obra y la acción está situada en el palacio de Don Juan. Allí, se
encuentra su dueño y Don Luís de Mejía, el cual viene a luchar contra Don Juan
por haber seducido con engaños a su prometida haciéndose pasar por Don Luís.
Llega ya Don Gonzalo y ambos mantienen un altercado con Don Juan y como
consecuencia pierden la vida los dos ofendidos.
Al instante, Cuitti avisa a Don Juan de
por dónde puede escapar ya que los hombre que trajo consigo Don Gonzalo
pretenden matarlo y este escapa por el rio huyendo de la ciudad.
Con el paso del tiempo, el solar del palacio se
convirtió en un panteón por orden del Don Diego Tenorio, el padre de Don Juan.
Este ordenó que todas aquellas personas a las que su hijo había ofendido se
enterrarían ahí una vez falleciesen. Años después Don Juan regresó al palacio y
vio lo que allí había. Ese hecho le pareció desacertado y piensa que él también
tiene derecho a yacer allí.
Permaneció en el panteón durante un rato y allí se le
apareció el espíritu de Doña Inés que le advertía de que había hecho un pacto
con Dios y que si él iba al infierno, ella tendría que acompañarlo. Pero él
renegó de tal acontecimiento y creyó que era un producto de su imaginación. Por allí aparecen el capitán Avellaneda
y Centellas y les cuenta lo sucedido,
pero estos se burlan de él. Después se van los tres a una casa que acababa de comprar Don Juan en
Sevilla. Mientras están sentados a la mesa, escuchan una llamada a la puerta de
la casa que cada vez se acerca más. Cuando por fin se supo quien llamaba, los
acompañantes de Don Juan cayeron inconscientes al ver la figura de Don Gonzalo
a pesar de que había muerto. Este fue a advertirle a Don Juan que al día
siguiente se iba a morir él también y que debía salvar su alma. Pero Don Juan
tampoco creyó en lo ocurrido pensando que sus dos acompañantes eran los
causantes de tal locura.
Vídeo 4:
Una vez se despiertan el capitán y su acompañante, Don
Juan los acusa de su locura y estos ofendidos arremeten contra él. Mantienen
una discusión que pronto se convierte en pelea de la que sale el protagonista
muy mal parado. Una vez muerto Don Juan, aparece otra vez el espíritu de Don
Gonzalo que le muestra a Don Juan como transcurre su propio entierro. Él arrepentido
pide clemencia a Dios y cree en él para así salvar su propia alma y también la
de su amada.
Esta es la obra completa de los fragmentos
que yo he escogido. Es la producción que hizo TVE de la obra de Zorrilla.
Estudio 1 - Don Juan Tenorio
miércoles, 10 de octubre de 2012
MÁS TÓPICOS LITERARIOS EN LAS CANCIONES
- Las canciones que escuchamos cotidianamente a menudo nos presentan la oporunidad de toparnos con la poesía y encontramos en sus letras temas tan universales como la exaltación de la vida, el amor, el desamor, la nostalgia del pasado, la muerte e incluso la denuncia social. Es decir, a través de las canciones nos familiarizamos con el lenguaje poético que sirve canalizar los grandes sentimientos y temas de la existencia humana: los tópicos.
Soy sólo una pieza de esta sociedad,
cumplo con normas que el instinto me hace cuestionar,
y luego miro a los demás y empiezo a ver la luz brillar.
Quiero cambiar, es hora ya de despertar.
Quiero vivir, quiero sentir.
Saborear cada segundo,
compartirlo y ser feliz.
Hay tantas cosas que aprender,
tanto nuevo por llegar.
La vida siempre suma y sigue,
lo que tienes es lo que das.
Créeme, voy a vivir, cada segundo,
mientras pueda estar aquí.
Ya comprendí que mi destino, es elegir,
no tengo miedo, he decidido ser feliz. uooh
Voy a vivir,
mientras me quede un poco de aire,
no voy a abandonar.
Tengo tanto que ganar,
tengo ganas de crecer…
Voy a vivir, voy a vivir…
Asumí que renunciar, no es más que escoger,
equivocarme es una buena forma de aprender.
Que si sigo al corazón no tengo nada que perder,
y a cada paso, surge otra oportunidad.
Y ahora ya ves, no soy quien fui,
aquella triste y temerosa persona de ayer,
he renacido para todo, tengo ganas de vivir,
ahora guardo mi energía para aquel que crea en mí.
No perderé ni un día más en lamentarme,
o en sentarme a descansar,
y cada paso, me permitirá avanzar,
hacia el futuro, con confianza y libertad…
Voy a vivir…
Créeme, voy a vivir.
Saborear cada segundo,
compartirlo y ser feliz.
Hay tantas cosas que aprender,
tanto nuevo por llegar,
lo que recibes, es lo que das…
Bien, quién sabe lo que el futuro depara,
quién sabe...
quién sabe dónde estarás mañana...
ay,
vida solo hay una y hay que aprovecharla tú lo sabes...
Es carpe diem,
vive la vida sin límites,
Es carpe diem,
vive la vida sin límites,
Es carpe diem,
vive la vida sin límites,
porque vida solo hay una y hay que aprovecharla lo sabes...
hay que vivir el momento y siempre,
vive el presente,
sin esperar que ocurra algo
y sin ser impaciente,
esta vez,
seré como un doctor y tú el paciente,
así que cógete a mi mano y subiremos las pendientes,
pendiente,
tenemos combustible suficiente,
para evadirnos tú y yo del resto de la gente,
así que vente,
o simplemente déjate llevar por el tiempo,
que nos sopla en la cara
que nos llega a la mirada,
y no te enamores jamás de la marca más cara,
tampoco de la más barata,
y nadie sabe cuándo acabará ni parará esa madrugada,
nadie sabe ni sabrá lo que el futuro te depara,
así que vive y sal de farra,
pues por cada dedicada mirada
el móvil no suena y tu reloj se para,
continúa y vive,
de manera impredecible,
en tu nube reside,
y así se sigue sin declive,
yo siempre todo lo he programado,
he planeado,
pero nunca salieron las cosas como las has pensado,
está claro,
solamente hay que vivir
sentir y dejarse ir,
bajar, subir y siempre sin prisas al decidir,
o el programarse,
cuanto gastarse,
a final de mes,
vivir sin agobiarse,
pero con cabeza y no al revés,
tú lo sabes al igual que yo lo sé,
como todos lo saben y ven que algo más merecen,
sé que es injusto
pero no se hace por gusto
y por eso busco,
siempre algo más justo,
incluso,
se que estás confuso,
porque intentas evitarlo,
sin dejar de ser de tu vida un recluso...
es vivir el momento,
vivir el presente,
vivir el día a día,
es parte de mi filosofía
Es carpe diem,
vive el momento con intensidad,
Carpe diem,
vive la vida sin límites,
carpe diem,
vive el momento con intensidad ,
carpe diem
vive la vida sin límites,
carpe diem
vive el momento con intensidad,
carpe diem,
vive la vida sin liímites...
sígueme y fíjate bien,
en cada paso que yo dé,
y con los pies bien puesto en la tierra ven,
ya me encargaré yo de que pierdas el sentido de la orientación
y el miedo de vivir si pierdes la fe,
por eso traje,
esta eterna juventud,
de valeroso espíritu
para así mostrarle mi actitud a la vida,
quizás es el primer día de los dos o tres que forman esa vida
y tú decides si paras o caminas,
opina,
actuando con razón,
a veces con el corazón,
y sentido común
sin excepción,
y luego sube a mi nube,
y descubre lo que nos une,
felicidad que nos cubre,
de esta historia tan lúgubre,
hoy aprendo lo que antes no supe,
y de ahí que hoy más por las personas me preocupe,
la gente humilde,
nunca finge,
nunca se rinde,
nunca desiste,
pero siempre insiste
y tú supiste,
alzar la cabeza a la superficie,
aprovechar,
y disfrutar
de un único viaje decidiste,
sabiendo que ya no te quedan ases en la manga,
mientras la vida carga su carga
sobre tu espalda...
Es vivir el momento,
vivir el presente,
vivir el día a día,
es parte de mi filosofía,
Es carpe diem,
vive el momento con intensidad,
carpe diem,
vive la vida sin límites,
carpe diem,
vive el momento con intensidad
carpe diem
vive la vida sin límites,
carpe diem,
vive el momento con intensidad,
carpe diem,
vive la vida sin límites...
Yo permaneceré en esa nube,
así que cuando quieras sube,
o continúa en tu sendero del que siempre huyes,
pero intuyes,
que la sabia ya no fluye,
que problemas se atribuyen
a tu vida mientras esta se destruye,
piensa, construye,
si lo ambiguo te obstruye,
piensa y excluye
la confusión que diluye,
piensa y engulle
esas dudas,
el malestar y la inseguridad
de las que siempre rehuyes,
y así se diluyen,
pues ese es mi dictamen,
aprovechar un único examen,
en este extraordinario certamen,
solo es vivir la vida de la mejor forma posible
e intentar que nuestras mentes nunca cambien...
Es vivir el momento,
vivir el presente,
vivir el día a día,
es parte de mi filosofía,
Es carpe diem,
vive el momento con intensidad,
carpe diem,
vive la vida sin límites,
carpe diem,
vive el momento con intensidad
carpe diem
vive la vida sin limites,
carpe diem,
vive el momento con intensidad,
carpe diem,
vive la vida sin límites...
vive la vida sin límites...
vive la vida sin límites...
vive la vida sin límites...
porque vida solo hay una y hay que aprovecharla tú lo sabes [...]
En
esta canción de Serrat podemos apreciar a simple vista el famoso
tópico del “ Carpe diem” que se halla
presente a lo largo de toda la obra. En ella se nos anima a vivir
cada día como si fuese el último, dejando a un lado las
responsabilidades y la rutina, con el fin de disfrutar de la vida y
hacer lo que nos causa placer. Debemos dejar atrás nuestros miedos y
ser más flexibles con nosotros mismos, no rindiéndonos ante las
adversidades y sabiendo valorar lo que tenemos para sacarle el mayor
partido, por lo que debemos afrontar el día con optimismo y
aprovecharlo al máximo. Como bien dice en el último verso “Hoy
puede ser un gran día, duro, duro, duro con él” la vida es un
regalo, por lo que tenemos que luchar y disfrutar con ella.
Marta
Carro Pérez 1º BTO. B
Hoy
puede ser un gran día,
plantéatelo así,
aprovecharlo o que pase de largo,
depende en parte de ti.
Dale el día libre a la experiencia
para comenzar,
y recíbelo como si fuera
fiesta de guardar.
No consientas que se esfume,
asómate y consume
la vida a granel.
Hoy puede ser un gran día,
duro con él.
Hoy puede ser un gran día
donde todo está por descubrir,
si lo empleas como el último
que te toca vivir.
Saca de paseo a tus instintos
y ventílalos al sol
y no dosifiques los placeres;
si puedes, derróchalos.
Si la rutina te aplasta,
dile que ya basta
de mediocridad.
Hoy puede ser un gran día
date una oportunidad.
Hoy puede ser un gran día
imposible de recuperar,
un ejemplar único,
no lo dejes escapar.
Que todo cuanto te rodea
lo han puesto para ti.
No lo mires desde la ventana
y siéntate al festín.
Pelea por lo que quieres
y no desesperes
si algo no anda bien.
Hoy puede ser un gran día
y mañana también.
Hoy puede ser un gran día
duro, duro,
duro con él.
plantéatelo así,
aprovecharlo o que pase de largo,
depende en parte de ti.
Dale el día libre a la experiencia
para comenzar,
y recíbelo como si fuera
fiesta de guardar.
No consientas que se esfume,
asómate y consume
la vida a granel.
Hoy puede ser un gran día,
duro con él.
Hoy puede ser un gran día
donde todo está por descubrir,
si lo empleas como el último
que te toca vivir.
Saca de paseo a tus instintos
y ventílalos al sol
y no dosifiques los placeres;
si puedes, derróchalos.
Si la rutina te aplasta,
dile que ya basta
de mediocridad.
Hoy puede ser un gran día
date una oportunidad.
Hoy puede ser un gran día
imposible de recuperar,
un ejemplar único,
no lo dejes escapar.
Que todo cuanto te rodea
lo han puesto para ti.
No lo mires desde la ventana
y siéntate al festín.
Pelea por lo que quieres
y no desesperes
si algo no anda bien.
Hoy puede ser un gran día
y mañana también.
Hoy puede ser un gran día
duro, duro,
duro con él.
Joan
Manuel Serrat
lunes, 8 de octubre de 2012
Corto CASTELLANO EN GALICIA
AQUÍ TENÉIS A VUESTRA DISPOSICIÓN UN INTERESANTÍSIMO CORTO CON SU CORRESPONDIENTE GUION, REALIZADO POR ISAAC TORRADO, DAVID VILAS Y SANDRA VILAS, PARA QUE PODÁIS COMPROBAR QUÉ RASGOS PROPIOS DEL CASTELLANO HABLADO EN GALICIA OS "HAN COLADO"
Guion Del Corto Castellano en Galicia
Guion Del Corto Castellano en Galicia
miércoles, 3 de octubre de 2012
El castellano forzado de una suegra gallega
Muchos rasgos de la lengua gallega son calcados por las personas que siendo gallegohablantes se expresan en castellano. Esto sucede en mayor medida si estos hablantes adolecen de una formación adecuada y ni siquiera son conscientes de que "fusionan" aspectos de las dos lenguas.
Aquí se presenta esta pieza inventada a propósito para que la analicéis:
- Tucho, te voy dicir cuatro cosiñas... ¿Qué rosmas? Soy, Pili, tu suegra... ¡Ay, que no te da xeito el teléfono, claro! Pues, sale de ahí y ponte en otro sitio. ¿Y luego no puedes usar el manos libres o no te aquellas con él? Mejor te fuera si tiraras con el móvil de aquella cuando eses comerciales de Bovistar vos petaron en la puerta y no los sentisteis. Mira... no me loquees con tus trapalladas que eres un comenencias y no quieres gastar los cuartos. Mira... ¿Tú pensastes que porque Alicia vaia en Sanjenjo ajunta tuya, vamos ser nosotros quien apandemos con ese monte de trabajo?... ¿Lo qué?... ¡Y no te iba allá!... ¡Era buena!... ¡Ay, mi madriña! No damos hecho pero a ti no te llega... ¡Vaia por dios!... Pues mira, por mí ya poderíais contertarvos con que esteamos aquí en Rianjo anque orballó todo el día, en esta leira cheirenta que además está toda llena de pozas, para pañar las fabas y los chícharos que tanta ilusión vos hacía y que parecen medios podres. Y por encima, yo tengo que andar a cargar con la niña en el colo, que por cierto te le están a picar los bichos y mientras se andaba a rabuñar la cara, me rempujó y hubimos de matarnos las dos. Y lo peor de todo es que ahora tengo un dedo esmagado, casi escordado, y la canilla toda mazada. Y me duele a rabear porque a la mañana, después de almorzar a las ocho, tu suegro y más yo dejamos los pocillos espallados por la cocina y andamos tres kilómetros desde la eira de casa hasta la parada, onde cogimos el autubús para vinir lo más pronto posible, porque el coche lo tiníamos en el alboio y no topamos las llaves de la fechadura. Y mira, aún ahora estamos a llamar por tu madre para que nos dea su llave del faiado para guardar allí los baldes de plástico al acabarnos. Pero nada, la pobriña no escucha. Ya vos tengo dicho muchas veces que habería que hacer más copias. Y mira, Tucho, recuérdate de dicirle a Alicia que el calacú que trajo no coge en la nevera, así que escoja otro y más que coja pejigos... ¡ah! y mas el unto y el sal para el caldo y un paquete de harina para las chulas. Hasta lueguiño, ienro.
martes, 2 de octubre de 2012
EL CASTELLANO DE GALICIA
EL CASTELLANO DE GALICIA: Algunos vídeos simpáticos para analizar algunos rasgos lingüísticos con una sonrisa:
El siguiente documento es, según parece, una leyenda urbana de la que incluso se hicieron eco los medios de comunicación. Pero como ejemplo de acto de comunicación no resulta nada despreciable.
Lee más
El siguiente documento es, según parece, una leyenda urbana de la que incluso se hicieron eco los medios de comunicación. Pero como ejemplo de acto de comunicación no resulta nada despreciable.
Lee más
El español de Uruguay en palabras del uruguayo Mario Benedetti
SI PREFERÍS LEER O ESCUCHAR POESÍA HISPANOAMERICANA O ANAIZAR LOS RASGOS LINGÜÍSTICOS DEL ESPAÑOL DE AMÉRICA DE LA ZONA RIOPLANTENSE, AQUÍ SE OS OFRECE UNA OCASIÓN ESTUPENDA.
MARIO BENEDETTI
Radialistas.net
Te Quiero
Tus manos son mi caricia
mis acordes cotidianos
te quiero porque tus manos
trabajan por la justicia
si te quiero es porque sos
mi amor mi cómplice y todo
y en la calle codo a codo
somos mucho más que dos
tus ojos son mi conjuro
contra la mala jornada
te quiero por tu mirada
que mira y siembra futuro
tu boca que es tuya y mía
tu boca no se equivoca
te quiero porque tu boca
sabe gritar rebeldía
si te quiero es porque sos
mi amor mi cómplice y todo
y en la calle codo a codo
somos mucho más que dos
y por tu rostro sincero
y tu paso vagabundo
y tu llanto por el mundo
porque sos pueblo te quiero
y porque amor no es aureola
ni cándida moraleja
y porque somos pareja
que sabe que no está sola
te quiero en mi paraíso
es decir que en mi país
la gente viva feliz
aunque no tenga permiso
si te quiero es porque sos
mi amor mi cómplice y todo
y en la calle codo a codo
somos mucho más que dos.
MARIO BENEDETTI
Radialistas.net
Te Quiero
Tus manos son mi caricia
mis acordes cotidianos
te quiero porque tus manos
trabajan por la justicia
si te quiero es porque sos
mi amor mi cómplice y todo
y en la calle codo a codo
somos mucho más que dos
tus ojos son mi conjuro
contra la mala jornada
te quiero por tu mirada
que mira y siembra futuro
tu boca que es tuya y mía
tu boca no se equivoca
te quiero porque tu boca
sabe gritar rebeldía
si te quiero es porque sos
mi amor mi cómplice y todo
y en la calle codo a codo
somos mucho más que dos
y por tu rostro sincero
y tu paso vagabundo
y tu llanto por el mundo
porque sos pueblo te quiero
y porque amor no es aureola
ni cándida moraleja
y porque somos pareja
que sabe que no está sola
te quiero en mi paraíso
es decir que en mi país
la gente viva feliz
aunque no tenga permiso
si te quiero es porque sos
mi amor mi cómplice y todo
y en la calle codo a codo
somos mucho más que dos.
Mario Orlando Hardy Hamlet Brenno Benedetti Farrugia (Paso de los Toros, Uruguay, 14 de septiembre de 1920 – Montevideo, Uruguay, 17 de mayo de 2009), más conocido como Mario Benedetti, fue un escritor y poeta uruguayo, integrante de la Generación del 45, a la que pertenecen también Idea Vilariño y Juan Carlos Onetti, entre otros. Su prolífica producción literaria incluyó más de 80 libros, algunos de los cuales fueron traducidos a más de 20 idiomas. (WIKIPEDIA)
"LUVINA", cuento de JUAN RULFO
SI OS APETECE LEER O ESCUCHAR LITERATURA NARRATIVA HISPANOAMERICANA O ANAIZAR LOS RASGOS LINGÜÍSTICOS DEL ESPAÑOL DE AMÉRICA, AQUÍ SE OS OFRECE UNA OCASIÓN ESTUPENDA.
PODÉIS LEER “LUVINA”, EL CUENTO DE JUAN RULFO ESCUCHANDO SIMULTÁNEAMENTE CÓMO LO CUENTA EL PROPIO AUTOR:
TEXTO:
AUDIO DEL PROPIO AUTOR:
Donador: Archivo General del Estado de Chiapas
Registro: (Lado B) Disco de Vynil Long Play de 33 rpm
Producción: Universidad Nacional Autónoma de México, Coordinación de Difusión Cultural. Proyecto Voz Viva
Voz: Juan Rulfo
Fecha de publicación: 1988
PODÉIS LEER “LUVINA”, EL CUENTO DE JUAN RULFO ESCUCHANDO SIMULTÁNEAMENTE CÓMO LO CUENTA EL PROPIO AUTOR:
TEXTO:
AUDIO DEL PROPIO AUTOR:
Donador: Archivo General del Estado de Chiapas
Registro: (Lado B) Disco de Vynil Long Play de 33 rpm
Producción: Universidad Nacional Autónoma de México, Coordinación de Difusión Cultural. Proyecto Voz Viva
Voz: Juan Rulfo
Fecha de publicación: 1988
jueves, 27 de septiembre de 2012
Expansión del CASTELLANO. ZONAS DE VOSEO
Actualmente, el voseo se distribuye en distintas partes del mundo hispano, pero predomina en América Central, con excepción de Panamá, donde es parcial; y en Sudamérica, en Argentina, Uruguay y Paraguay. El tuteo y el voseo se alternan en el centro de Chile, en los departamentos de Valle del Cauca, Cauca, Nariño, Norte de Santander (Ocaña), Antioquia, Caldas, Risaralda y Quindío de Colombia, occidente de Venezuela, sur de México (específicamente en los estados de Chiapas y Tabasco), en los departamentos orientales de Santa Cruz, Beni, Pando y Tarija en Bolivia, sierra norte y centro de Ecuador, centro de Panamá y norte y sur de Perú. En España, Guinea Ecuatorial, República Dominicana y Puerto Rico, el uso de vos ha desaparecido por completo en el habla. En Cuba el voseo se encuentra en vías de desaparición, sólo se percibe en una pequeña franja de la zona oriental.
Voseo generalizado de forma oral y escrita
Voseo oral generalizado
Voseo coexistente con el tuteo y/o voseo regional desprestigiado
Países hispanoparlantes sin voseo
Etiquetas:
2º BACHARELATO,
El español de América,
Variedades del español,
Voseo
martes, 25 de septiembre de 2012
VARIEDADES DEL CASTELLANO
AL COMENZAR ESTE NUEVO CURSO DE 2º DE BACHILLERATO Y PARA ESTUDIAR EL TEMA DE LAS VARIEDADES DEL CASTELLANO, OS RESULTARÁN INTERESANTES ESTOS DOCUMENTOS.
EL PRIMERO ES UN ENLACE PARA CONOCER EL SEFARDÍ A MODO DE CURIOSIDAD:
http://www.aki-yerushalayim.co.il/index.htm
EL SEGUNDO ES ESTE MAPA:
El español en el mundo
EL TERCERO ES ESTE CATÁLOGO DE ACENTOS DE LAS DISTINTAS VARIEDADES DEL ESPAÑOL
EL PRIMERO ES UN ENLACE PARA CONOCER EL SEFARDÍ A MODO DE CURIOSIDAD:
http://www.aki-yerushalayim.co.il/index.htm
EL SEGUNDO ES ESTE MAPA:
El español en el mundo
EL TERCERO ES ESTE CATÁLOGO DE ACENTOS DE LAS DISTINTAS VARIEDADES DEL ESPAÑOL
Etiquetas:
2º BACHARELATO,
ACENTOS DEL ESPAÑOL,
Variedades del español
viernes, 18 de mayo de 2012
Yo estudié en la Pública.
Campaña en defensa de la Educación Pública:
- Yo estudié en la Pública.
sábado, 28 de abril de 2012
23 DE ABRIL, DÍA DEL LIBRO
Y SI A MIGUEL DE CERVANTES SE LE HUBIERA OCURRIDO QUE DULCINEA SUPIERA LEER, O QUE LA SOBRINA DE DON QUIJOTE TAMBIÉN APRECIARA LA LECTURA... ¿CÓMO HABRÍA CAMBIADO EL RELATO?
HOY EN DÍA, AFORTUNADAMENTE, LAS MUJERES ESPAÑOLAS SOMOS LAS MEJORES CLIENTAS DEL SECTOR EDITORIAL Y UNAS USUARIAS PREFERENTES DE LAS BIBLIOTECAS.
PERO NO SIEMPRE FUE ASÍ. ¡OJO!
MUJERES Las Mujeres Que Leemos Somos Peligrosas
lunes, 16 de abril de 2012
LA VIDA ES SUEÑO y EL SHOW DE TRUMAN
En la obra de Calderón, Segismundo solo conoce la realidad limitada que le permiten vivir. En la película norteamericana El show de Truman, aun salvando todas las distancias culturales, temporales, sociales..., el protagonista vive una realidad limitada también por los condicionantes de su existencia.
Si no conoces la película aquí puedes acercarte a ella y reflexionar acerca de la existencia.
Si no conoces la película aquí puedes acercarte a ella y reflexionar acerca de la existencia.
Etiquetas:
1º BACHARELATO,
Calderón,
cine,
El show de Truman,
LA VIDA ES SUEÑO,
vídeo
viernes, 23 de marzo de 2012
COMENTARIO CRÍTICO DE UN ASPECTO DE PLENILUINIO
COMENTARIO CRÍTICO DE UN ASPECTO DE
PLENILUINIO
Al comienzo de la obra, en concreto, en el primer capítulo, se da por hecho que se puede conocer el interior de una persona , simplemente, a través de mirarla a los ojos. Se afirma que en sus ojos tiene que poder verse el reflejo de sus actos. Por eso el autor, Muñoz Molina, escribió en boca de un personaje, que se puede tener la capacidad de resolver un crimen con tan solo observar fijamente los ojos del asesino.
Hacer de detective es algo más serio que eso. El autor compara esa labor con la del descubrimiento de una enfermedad por un médico que inspecciona un par pupilas con una linterna. No es ni parecida esta acción con el tema que aborda el libro. Una enfermedad se lleva en la sangre durante el tiempo que esta perdure, mientras que cuando un individuo comete un delito lo lleva en su mente como una huella más. Este recuerdo solo podrá ser desvelado si es expresado por medio del habla o porque, como es el caso, otro sujeto investiga a fondo el caso, pero nunca mediante una mirada.
Tampoco con la simple acción de mirar a los ojos se va a conocer el interior de una persona. Muchas veces cuando una persona parece “normal” (llegando a esta deducción a causa de sus actos o apariencias en la vida cotidiana) termina siendo un delincuente. Hay que ser cuidadoso a la hora de dar un significado de la palabra normal, ya que lo que es usual para unos a lo mejor no lo es para otros, y ese otro puede estar más próximo a ti de lo que piensas.
PLENILUINIO
Al comienzo de la obra, en concreto, en el primer capítulo, se da por hecho que se puede conocer el interior de una persona , simplemente, a través de mirarla a los ojos. Se afirma que en sus ojos tiene que poder verse el reflejo de sus actos. Por eso el autor, Muñoz Molina, escribió en boca de un personaje, que se puede tener la capacidad de resolver un crimen con tan solo observar fijamente los ojos del asesino.
Hacer de detective es algo más serio que eso. El autor compara esa labor con la del descubrimiento de una enfermedad por un médico que inspecciona un par pupilas con una linterna. No es ni parecida esta acción con el tema que aborda el libro. Una enfermedad se lleva en la sangre durante el tiempo que esta perdure, mientras que cuando un individuo comete un delito lo lleva en su mente como una huella más. Este recuerdo solo podrá ser desvelado si es expresado por medio del habla o porque, como es el caso, otro sujeto investiga a fondo el caso, pero nunca mediante una mirada.
Tampoco con la simple acción de mirar a los ojos se va a conocer el interior de una persona. Muchas veces cuando una persona parece “normal” (llegando a esta deducción a causa de sus actos o apariencias en la vida cotidiana) termina siendo un delincuente. Hay que ser cuidadoso a la hora de dar un significado de la palabra normal, ya que lo que es usual para unos a lo mejor no lo es para otros, y ese otro puede estar más próximo a ti de lo que piensas.
Juan Carlos Rodriguez Novoa
Etiquetas:
2º BACHARELATO,
Antonio Muñoz Molina,
Comentario crítico,
PLENILUNIO
domingo, 22 de enero de 2012
NUESTRAS PROPIAS DESCRIPCIONES
ESTA ES LA DESCRIPCIÓN DE LA MANO IZQUIERDA DE GEMA RODRÍGUEZ MOLLINEDO:
Con el paso de los años la tez de mi piel ha ido perdiendo su bronceado original. Es por eso que mi mano izquierda posee un color blanquecino,esto permite que mis azuladas y marcadas venas se intuyan con facilidad. El tamaño pequeño de mi mano no corresponde con la longitud de mis alargados y huesudos dedos consiguiendo una apariencia elegante. Poseo una flexibilidad poco común en mis dedos en especial en los dedos meñiques.
Haciendo un recorrido detallado por mis endebles y quebradizas manos es inevitable reparar en unas rosadas y mordidas uñas que evidencian mi personalidad ansiosa. Habitualmente la apariencia de mis uñas no suele corresponder con esta descripción puesto que presentan un aspecto cuidado, limadas de forma cuadrangular y con una base vitaminada que proporciona un brillo especial a mis uñas. La palma de mi mano izquierda se caracteriza por el gran número de lineas entrelazadas que se extienden hasta la yema de mis dedos, me maravilla saber que mis huellas dactilares serán irrepetibles.
MI MANO DERECHA
En mi caso, hablo de mi mano derecha ya que soy zurda al igual que otra gente. Es de pequeño tamaño al igual que la izquierda y tiene características que son importantes de contar. En mi dedo anular tengo menos carne y la uña crece hacia abajo, al contrario de todas la demás que lo hacen hacia arriba, porque cerraron la puerta y un trozo de carne allí quedó.
En cuanto a mis uñas también son pequeñitas y pintadas de color azul oscuro, como la sudadera Adidas que llevo puesta, en verdad me gusta alternar los colores en la uñas…
En mi palma se encuentran varias líneas, en diversas direcciones, alguna gente opina o piensa que dependiendo del número de líneas que tenga, implica los hijos que tendrás en un futuro, yo no lo creo así.
No hay mucho más que destacar aparte de eso, en resumen, es pequeña y de color moreno.
Soy Paula Leiro Soto.
Juan Carlos Rodríguez Novoa
2º BAC C
Y allá se encontraba, posado sobre la mesa en el escaparate de aquella tienda en la calle principal, ese bolígrafo tan ansiado por el señor. Se veía en un estado ejemplar, recién salido del horno. Destacaba su brillo y el reflejo de la luz que cambiaba según la perspectiva que se mirara. Actuaba de espejo, en el cual te podías ver a la perfección, esto es muestra de lo limpio y nuevo que estaba. Su intenso color negro, junto a los detalles en blanco y plata, hacen de él un instrumento elegante que no todo el mundo puede obtener.
Etiquetas:
1º BACHARELATO,
2º BACHARELATO,
descripción,
EJERCICIOS
miércoles, 18 de enero de 2012
Fragmento descriptivo de la novela Plenilunio.
Beatriz López Couto, del grupo 2º Bach “C” os propone que localicéis y comentéis este fragmento descriptivo de la novela Plenilunio, de Antonio Muñoz Molina.
Etiquetas:
2º BACHARELATO,
Antonio Muñoz Molina,
CURSO 2011-2012,
descripción,
Imanol Uribe,
PLENILUNIO,
vídeo
miércoles, 4 de enero de 2012
SELECTIVIDAD, PRUEBA DE LENGUA CASTELLANA Y LITERATURA. CURSO 2011-2012
ORIENTACIÓNS DO GRUPO DE TRABALLO DA CIUG PARA A PREPARACIÓN DA PROBA DE LINGUA CASTELÁ E LITERATURA.
CURSO 2011-2012
Dada a experiencia destes anos na corrección da proba de selectividade, especificamos máis e renovamos as orientacións para os alumnos/as que preparan os exercicios do presente curso 2011-2012.
PRIMEIRA PARTE: (2,5 puntos)
1.- Explicar o significado de palabras (1 punto):
Pediranse cinco palabras ou expresións. Valorarase que indiquen o significado máis conveniente para o texto. Deberán demostrar que dominan a técnica de definición, é dicir, que saiban definir un substantivo como substantivo, un adverbio como adverbio etc. Ademais da definición, poderase pedir un sinónimo, un antónimo, etc.
2.a. - Resumir o contido do texto ou realizar un esquema (1.5 puntos)
Valorarase a capacidade de síntese. O resumo, aproximadamente, deberá ter unha extensión máxima dun terzo da do texto. Deberá incluír as ideas principais e secundarias e o alumno/a absterase de manifestar opinións ou valoracións. Así mesmo, deberán evitar expresións baldeiras, repetitivas ou citar nome do autor, do título do texto, lugar e data de publicación etc. Non incluirán información que non está no texto.
2.b.- Elaborar un esquema:
Deberá estar ordenado e xerarquizado, incluíndo ideas principais e secundarias.
Utilizaranse esquemas nominais e non oracionais para elaborar os diferentes epígrafes. A través da lectura tanto do esquema coma do resumo, alguén que non lese o texto debería poder saber de qué trata e cales son as súas ideas principais.
SEGUNDA PARTE: (2 puntos)
3.- Redacción dun comentario crítico sobre o CONTIDO ou TEMA ou TEMAS do texto.
O alumno/a deberá elaborar un texto argumentativo, ben organizado, redactado con corrección e adecuación.
Considerarase favorablemente que
1. Elabore o seu propio discurso.
2. Opine sobre as ideas fundamentais do texto e non inclúa nin afirmacións obvias nin frases baleiras de sentido.
3. Achegue ideas e argumente de forma persoal.
4. Poña en relación as ideas do texto con outras coas que poidan ter que ver e que non figuren nel.
5. Sexa capaz de detectar os criterios nos que se basea o autor/a para defender o que di.
6. Sexa capaz de engadir exemplos, argumentar e contraargumentar e chegar a conclusións.
7. As ideas estean ordenadas e utilice un rexistro formal (léxico adecuado, conectores textuais, corrección formal e ortográfica etc.).
Considerarase desfavorablemente que:
Malia o anterior, o alumno/a poderá iniciar o seu comentario cunha formulación sintética da tese do autor (máximo tres liñas) para, a continuación, iniciar a parte máis persoal do exercicio.
TERCEIRA PARTE, REFLEXIÓN LINGÜÍSTICA: (1,5 puntos)
Este apartado constará de dúas opcións, unha máis teórica, de identificación e clasificación de unidades, elementos, funcións etc., e outra, máis práctica, de emprego destas.
As cuestións que poden aparecer son as seguintes:
Cuestións morfolóxicas:
Identificación de elementos de composición e derivación así como a súa utilización noutros contextos e explicación dos valores semánticos que achegan.
Coñecemento de TODAS as clases e subclases de palabras. De todas elas poderase pedir identificación e utilización.
Do pronome:
Ademais da identificación e uso, poderase preguntar polos elementos referenciais ou correferenciais textuais ou extratextuais dos pronomes.
Dos verbos:
Identificación e uso de formas verbais (incluídas formas non persoais e perífrases), así como dos seus valores semánticos textuais (presente con valor de pasado etc.).
Sintaxe
NON haberá análise sintáctica formal.
Aceptaranse as diferentes terminoloxías para denominar os fenómenos gramaticais (cláusula, oración subordinada, interordinada ou bipolar ou subordinada adverbial impropia etc.).
Poderase pedir a
Léxico e semántica:
Identificación e/ou emprego de sinónimos, antónimos e palabras polisémicas.
Identificación e/ou uso de palabras homónimas.
Identificación e/ou emprego de palabras patrimoniais, cultismos, vulgarismos, préstamos, estranxeirismos...
Cuestións normativas e ortográficas
Poderán formularse cuestións nas que o alumno/a teña que corrixir errores de expresión ou desviacións da norma, tendo que xustificar o sentido da súa corrección.
Poderán formularse cuestións sobre o emprego no texto de determinados signos orto-tipográficos, como, por exemplo, qué indican uns puntos suspensivos, unha admiración, unha paréntese ou corchete etc.
NON figurarán outro tipo de cuestións que non se mencionaron, como os tipos de substantivos ou adxectivos, as preposicións propias e impropias, as variedades do español etc.
CUARTA PARTE: LITERATURA
As preguntas sobre literatura foron xa elaboradas e publicadas. Repetimos unha vez máis que as lecturas son recomendadas. Agora ben, recordamos unha serie de orientacións:
Preguntas sobre as obras:
1º Irán redactadas de tal xeito que poidan contestar referíndose á obra lida inda que non sexa a recomendada (P.ex.: tema/s, recursos estilísticos, métrica e conexión co movemento literario ao que pertence o poemario que se lese).
2º É moi IMPORTANTE que o alumnado nas súas respostas faga alusión concreta e con datos pertinentes (personaxes, situacións, episodios, características etc.) á obra. Debe demostrar que LEU a obra.
As preguntas serían as seguintes ou moi semellantes ás seguintes e incorporarán sempre a posibilidade de referirse á obra realmente lida no curso:
Sobre a Fundación:
1.Técnicas e recursos dramáticos na Fundación
2.Análise dos personaxes da Fundación
3.Argumento e temas fundamentais da Fundación
4.Lugar, tempo e acción en La Fundación
Sobre Plenilunio:
1. Explicar a construción dos personaxes en Plenilunio
2. Definir e explicar os principais temas de Plenilunio
3. Explicar as principais técnicas narrativas en Plenilunio
4. Explicar o tratamento do tempo e o espazo en Plenilunio
5. Explicar o punto de vista da narración de Plenilunio
Sobre o Aleph:
1. A técnica do conto no Aleph
2. O xénero fantástico no Aleph
3. Explicar os principais temas e características do universo borgiano do Aleph
4. Principais trazos formais que caracterizan o Aleph
Sobre La voz a ti debida:
1. Principais temas en La voz a ti debida. O tratamento do amor.
2. Principais trazos formais e métricos en La voz a ti debida (a linguaxe poética, imaxes características, métrica e ton etc.)
PREGUNTAS DE HISTORIA DA LITERATURA
Non se trata de reproducir unha lista de autores e obras senón de demostrar o coñecemento do movemento ou época literarios mediante as súas características fundamentais e a referencia aos seus autores máis destacados.
Unha pregunta seleccionada entre as seguintes (2 puntos):
1.- A literatura española no século XVIII. Características e principais autores.
2.- O Romanticismo. Características xerais e autores máis importantes.
3.- Realismo e Naturalismo. Características xerais, principais autores e obras.
4.- O Modernismo. Características xerais.
5.- A poesía de Machado e a de Juan Ramón Jiménez.
6.- O grupo poético do 27.
7.- A novela española anterior á guerra civil.
8.- O teatro español anterior á guerra civil.
9.- A poesía española posterior á guerra civil.
10.- A novela española posterior á guerra civil.
11.- O teatro español desde a guerra civil ata os nosos días.
12.- A narrativa hispanoamericana da segunda metade do século XX.
http://ciug.cesga.es
http://ciug.cesga.es/grupos/lcastelaorientacions.html
CURSO 2011-2012
Dada a experiencia destes anos na corrección da proba de selectividade, especificamos máis e renovamos as orientacións para os alumnos/as que preparan os exercicios do presente curso 2011-2012.
PRIMEIRA PARTE: (2,5 puntos)
1.- Explicar o significado de palabras (1 punto):
Pediranse cinco palabras ou expresións. Valorarase que indiquen o significado máis conveniente para o texto. Deberán demostrar que dominan a técnica de definición, é dicir, que saiban definir un substantivo como substantivo, un adverbio como adverbio etc. Ademais da definición, poderase pedir un sinónimo, un antónimo, etc.
2.a. - Resumir o contido do texto ou realizar un esquema (1.5 puntos)
Valorarase a capacidade de síntese. O resumo, aproximadamente, deberá ter unha extensión máxima dun terzo da do texto. Deberá incluír as ideas principais e secundarias e o alumno/a absterase de manifestar opinións ou valoracións. Así mesmo, deberán evitar expresións baldeiras, repetitivas ou citar nome do autor, do título do texto, lugar e data de publicación etc. Non incluirán información que non está no texto.
2.b.- Elaborar un esquema:
Deberá estar ordenado e xerarquizado, incluíndo ideas principais e secundarias.
Utilizaranse esquemas nominais e non oracionais para elaborar os diferentes epígrafes. A través da lectura tanto do esquema coma do resumo, alguén que non lese o texto debería poder saber de qué trata e cales son as súas ideas principais.
SEGUNDA PARTE: (2 puntos)
3.- Redacción dun comentario crítico sobre o CONTIDO ou TEMA ou TEMAS do texto.
O alumno/a deberá elaborar un texto argumentativo, ben organizado, redactado con corrección e adecuación.
Considerarase favorablemente que
1. Elabore o seu propio discurso.
2. Opine sobre as ideas fundamentais do texto e non inclúa nin afirmacións obvias nin frases baleiras de sentido.
3. Achegue ideas e argumente de forma persoal.
4. Poña en relación as ideas do texto con outras coas que poidan ter que ver e que non figuren nel.
5. Sexa capaz de detectar os criterios nos que se basea o autor/a para defender o que di.
6. Sexa capaz de engadir exemplos, argumentar e contraargumentar e chegar a conclusións.
7. As ideas estean ordenadas e utilice un rexistro formal (léxico adecuado, conectores textuais, corrección formal e ortográfica etc.).
Considerarase desfavorablemente que:
- Se limite a resumir ou repetir o texto.
- Que non se entendese o texto.
- Que se digan ideas obvias, se utilicen frases ocas, rodeos insubstanciais, rexistros coloquiais (o ti impersoal, por exemplo), se cometan faltas de expresión e ortográficas etc.
Malia o anterior, o alumno/a poderá iniciar o seu comentario cunha formulación sintética da tese do autor (máximo tres liñas) para, a continuación, iniciar a parte máis persoal do exercicio.
TERCEIRA PARTE, REFLEXIÓN LINGÜÍSTICA: (1,5 puntos)
Este apartado constará de dúas opcións, unha máis teórica, de identificación e clasificación de unidades, elementos, funcións etc., e outra, máis práctica, de emprego destas.
As cuestións que poden aparecer son as seguintes:
Cuestións morfolóxicas:
Identificación de elementos de composición e derivación así como a súa utilización noutros contextos e explicación dos valores semánticos que achegan.
Coñecemento de TODAS as clases e subclases de palabras. De todas elas poderase pedir identificación e utilización.
Do pronome:
Ademais da identificación e uso, poderase preguntar polos elementos referenciais ou correferenciais textuais ou extratextuais dos pronomes.
Dos verbos:
Identificación e uso de formas verbais (incluídas formas non persoais e perífrases), así como dos seus valores semánticos textuais (presente con valor de pasado etc.).
Sintaxe
NON haberá análise sintáctica formal.
Aceptaranse as diferentes terminoloxías para denominar os fenómenos gramaticais (cláusula, oración subordinada, interordinada ou bipolar ou subordinada adverbial impropia etc.).
Poderase pedir a
- identificación e/ou emprego de funcións que poidan desempeñar algunhas unidades (funcións de frase e funcións oracionais).
- Identificación e/ou emprego de tipos de relación sintáctica.
- Identificación e/ou emprego dos seguintes tipos de estruturas:
Coordinadas con e sen nexo.
Subordinadas substantivas de suxeito, de obxecto directo e de suplemento.
Subordinadas adxectivas.
Subordinadas adverbiais.
Interordinadas, chamadas tamén bipolares ou oracións compostas adversativas, condicionais, causais, comparativas, finais e consecutivas e os seus tipos.
- Identificación e/ou emprego de mecanismos de cohesión de carácter lingüístico.
Léxico e semántica:
Identificación e/ou emprego de sinónimos, antónimos e palabras polisémicas.
Identificación e/ou uso de palabras homónimas.
Identificación e/ou emprego de palabras patrimoniais, cultismos, vulgarismos, préstamos, estranxeirismos...
Cuestións normativas e ortográficas
Poderán formularse cuestións nas que o alumno/a teña que corrixir errores de expresión ou desviacións da norma, tendo que xustificar o sentido da súa corrección.
Poderán formularse cuestións sobre o emprego no texto de determinados signos orto-tipográficos, como, por exemplo, qué indican uns puntos suspensivos, unha admiración, unha paréntese ou corchete etc.
NON figurarán outro tipo de cuestións que non se mencionaron, como os tipos de substantivos ou adxectivos, as preposicións propias e impropias, as variedades do español etc.
CUARTA PARTE: LITERATURA
As preguntas sobre literatura foron xa elaboradas e publicadas. Repetimos unha vez máis que as lecturas son recomendadas. Agora ben, recordamos unha serie de orientacións:
Preguntas sobre as obras:
1º Irán redactadas de tal xeito que poidan contestar referíndose á obra lida inda que non sexa a recomendada (P.ex.: tema/s, recursos estilísticos, métrica e conexión co movemento literario ao que pertence o poemario que se lese).
2º É moi IMPORTANTE que o alumnado nas súas respostas faga alusión concreta e con datos pertinentes (personaxes, situacións, episodios, características etc.) á obra. Debe demostrar que LEU a obra.
As preguntas serían as seguintes ou moi semellantes ás seguintes e incorporarán sempre a posibilidade de referirse á obra realmente lida no curso:
Sobre a Fundación:
1.Técnicas e recursos dramáticos na Fundación
2.Análise dos personaxes da Fundación
3.Argumento e temas fundamentais da Fundación
4.Lugar, tempo e acción en La Fundación
Sobre Plenilunio:
1. Explicar a construción dos personaxes en Plenilunio
2. Definir e explicar os principais temas de Plenilunio
3. Explicar as principais técnicas narrativas en Plenilunio
4. Explicar o tratamento do tempo e o espazo en Plenilunio
5. Explicar o punto de vista da narración de Plenilunio
Sobre o Aleph:
1. A técnica do conto no Aleph
2. O xénero fantástico no Aleph
3. Explicar os principais temas e características do universo borgiano do Aleph
4. Principais trazos formais que caracterizan o Aleph
Sobre La voz a ti debida:
1. Principais temas en La voz a ti debida. O tratamento do amor.
2. Principais trazos formais e métricos en La voz a ti debida (a linguaxe poética, imaxes características, métrica e ton etc.)
PREGUNTAS DE HISTORIA DA LITERATURA
Non se trata de reproducir unha lista de autores e obras senón de demostrar o coñecemento do movemento ou época literarios mediante as súas características fundamentais e a referencia aos seus autores máis destacados.
Unha pregunta seleccionada entre as seguintes (2 puntos):
1.- A literatura española no século XVIII. Características e principais autores.
2.- O Romanticismo. Características xerais e autores máis importantes.
3.- Realismo e Naturalismo. Características xerais, principais autores e obras.
4.- O Modernismo. Características xerais.
5.- A poesía de Machado e a de Juan Ramón Jiménez.
6.- O grupo poético do 27.
7.- A novela española anterior á guerra civil.
8.- O teatro español anterior á guerra civil.
9.- A poesía española posterior á guerra civil.
10.- A novela española posterior á guerra civil.
11.- O teatro español desde a guerra civil ata os nosos días.
12.- A narrativa hispanoamericana da segunda metade do século XX.
A Directora do Grupo de Traballo: Rosa María Pérez Rodríguez
O Subdirector do Grupo de Traballo: Joaquín Sueiro Justel
http://ciug.cesga.es
http://ciug.cesga.es/grupos/lcastelaorientacions.html
miércoles, 28 de diciembre de 2011
MORFOLOGÍA, SEMÁNTICA Y LÉXICO POR "COJONES"
UNA MUY INTERESANTE MUESTRA DE LA
RIQUEZA DE LA LENGUA ESPAÑOLA
Este texto atribuido
a Arturo Pérez Reverte, académico de la R.A.E., demuestra el uso tan prolífico que de los cojones se hace en el español, de un modo muy técnico a la par que divertido.
Un ejemplo de la riqueza del lenguaje
castellano, es el número de acepciones de una simple palabra, como
puede ser la muy conocida y frecuentemente utilizada, que hace
referencia a los atributos masculinos, "cojones". Se trata
de una palabra malsonante para algunos mientras que otros la tienen
siempre en la boca.
Si va acompañado de un numeral, tiene
distintos significados según el número utilizado. Así, "uno"
significa caro o costoso (valía un cojón). "Dos",
significa valentía (tenía dos cojones), "tres" significa
desprecio (me importa tres cojones) y un número muy grande y par
significa dificultad (lograrlo me costó mil pares de cojones).
El verbo cambia el significado. "Tener"
indica valentía (aquella persona tenía cojones); aunque en
admiración puede significar sorpresa (¡tiene cojones!). "Poner"
expresa un reto, Especialmente si se pone en algunos lugares (puso
los cojones encima de la mesa). También se los utiliza para apostar
(me apuesto los cojones) o para amenazar (te corto los cojones).
El tiempo del verbo utilizado cambia el
significado de la frase. Así, el tiempo presente, indica molestia o
hastío (me toca los cojones), el reflexivo significa vagancia (se
toca los cojones), pero el imperativo significa sorpresa (¡tócate
los cojones!).
Los prefijos o sufijos modulan su
significado:
- "a" expresa miedo (acojonado)
- "des" significa cansancio (descojonado)
- "udo" indica perfección (cojonudo)
- "azo" se refiere a la indolencia o abulia (cojonazos).
Las preposiciones matizan la expresión.
- "De" significa éxito (me salió de cojones) o cantidad (hacía un frío de cojones)
- "por" expresa voluntariedad (lo haré por cojones)
- "hasta" expresa el límite de aguante (estoy hasta los cojones)
- "con" indica el valor de un hombre (era un tío con cojones)
- "sin" la cobardía (era un tío sin cojones).
Es distinto el color, la forma, la
simple tersura o el tamaño. El color violeta expresa el frío (se me
quedaron los cojones morados); la forma el cansancio (tenía los
cojones cuadrados); pero el desgaste implica experiencia (tenía los
cojones pelados de repetirlo).
Es importante el tamaño y la posición
(tiene dos cojones grandes y bien plantados), pero también hay un
tamaño máximo (tiene los cojones como el caballo de Espartero) que
no puede superarse, porque entonces indica torpeza o vagancia (le
cuelgan, se los pisa, se sienta sobre ellos e incluso necesita una
carretilla para llevarlos).
La interjección ¡cojones! significa
sorpresa, y cuando uno se encuentra perplejo los solicita (¡manda
cojones!).
también, en ese lugar reside la
voluntad y de allí surgen las órdenes (me sale de los cojones).
La situación anatómica también
expresa estado de ánimo (se me pusieron los cojones de corbata).
Un compromiso ante circunstancias
difíciles y la voluntad de superar adversidades queda muy bien
expresada con "hay que echarle cojones".
Los aires dictatoriales y autoritarios
se ponen de manifiesto con "aquí no hay más cojones que los
míos".
En resumen, será difícil, encontrar
una palabra en castellano o en otros idiomas, con mayor número de
acepciones.
Según el Diccionario de la Lengua
Española de la Real Academia Española tenemos:
Cojón.
1. (Del lat. coleo. ) m. testículo. Es voz malsonante.
2. Ú. en pl. como interjección para expresar diversos estados de ánimo, especialmente extrañeza o enfado.
1. (Del lat. coleo. ) m. testículo. Es voz malsonante.
2. Ú. en pl. como interjección para expresar diversos estados de ánimo, especialmente extrañeza o enfado.
Cojones: Atributos masculinos.
Algunos ejemplos:
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Suscribirse a:
Entradas (Atom)

